Een labyrint heeft - in tegenstelling tot een doolhof - maar één gang, waarin je vanzelf wordt begeleid naar het eindpunt. Hierbij is het afleggen van de weg net zo belangrijk als het bereiken van het doel.

Labyrinten hebben vaak tot doel een spirituele weg fysiek voor te stellen. Het labyrint zou de levensweg weerspiegelen: steeds als men denkt het doel te bereiken blijkt het leven een andere richting te nemen.

In veel oude tempels, kerken en heilige plaatsen over de gehele wereld treft men labyrinten aan.

Waarom dit forum?

Het Forum Dementie en Bewustzijn wil een platform zijn voor alle betrokkenen die met een andere kijk op het bewustzijn op een andere manier met dementie om willen gaan. Zo hopen zij een bijdrage te leveren aan BEZIELDE zorg voor mensen met dementie.

Oud worden en vooral dement worden is voor velen van ons een angstaanjagend vooruitzicht. Dementie roept beelden op van ontluisterende aftakeling en afhankelijkheid, zowel bij degene die het proces doormaakt, als bij zijn of haar dierbaren. Vanuit dit beeld van een onvermijdelijke lijdensweg proberen professionele hulpverleners en onderzoekers mensen met dementie en hun naasten zo goed mogelijk te steunen en te begeleiden.
Het publieke debat buigt zich terecht over haalbaarheid en betaalbaarheid van de zorg voor mensen met dementie in de komende decennia. Ook de vraag of en wanneer mensen met dementie zelf over levensbeëindiging mogen beschikken komt voort uit het beeld dat dementie ondraaglijk en uitzichtloos lijden is.

Ruimere kijk

De initiatiefnemers van dit Forum hebben uit eigen ervaring en door veelvuldige uitwisseling met directbetrokkenen en deskundigen een ruimere kijk op dementie. Vanuit het materialistisch mensbeeld, zoals dat in de Westerse geneeskunde gebruikelijk is, zijn de hersenen de sturende bron van onze geest en ons bewustzijn en is bij dementie die bron niet meer toegankelijk. Dit uitgangspunt delen de initiatiefnemers van het Forum niet.

Bewustzijn

“De mens heeft geen bewustzijn, de mens is bewustzijn” zegt Dr. P. van Lommel in zijn boek ‘Eindeloos Bewustzijn’. Vanuit dat perspectief is dementie veel meer dan alleen een ziekte van de hersenen waarbij door de hersenschade de geest verdwijnt. Het bewustzijn blijft, de mens blijft in essentie, in de ziel, dezelfde. Dementie kan vanuit deze visie dan ook gezien worden als een levensfase, een overgang. In dit proces wordt de verbinding met de materiële en rationele werkelijkheid verbroken.
Christine Bryden, zelf op weg in haar dementieproces, noemt het in haar boek 'Dancing with dementia', een innerlijke reis, een proces van afscheid nemen van het dagelijks leven, een weg naar binnen naar de essentie, naar alle vreugdevolle en pijnlijke gebeurtenissen uit het geleefde leven. Dementie kan naast pijnlijk en verdrietig ook verrijkend en zelfs helend zijn. 'Stemmen van de ziel' van Hans Siepel beschrijft zo’n bijzondere reis.

Visie

De huidige visie op dementie vraagt om verruiming. Het beeld van de innerlijke reis, het behoud van de mens in zijn essentie, de onsterfelijkheid van het bewustzijn betekent een andere benadering en daarmee ook een andere communicatie en begeleiding van mensen met dementie en hun naasten. De vaak ontroerende ontmoetingen, verhalen, gedichten, schilderijen van mensen met dementie zelf en hun dierbaren krijgen hierdoor ruimte en erkenning als uiting van de ziel. Aan de omgeving de uitdaging om deze boodschappen te verstaan.